ABATON - Museum for the Argo, National Architecture Competition entry

location: Volos, Greece, 2014
architects: Xaris Tsitsikas, Dimos Moysiadis
collaborator architect: Grigorios Vegliris

EN: The synthetic process adopts a museological approach, which approaches the mythical ship not only as an exhibit, but also as a structural component of a narrative. Selecting the creation of an architectural narrative, which will use the myth of adventure as its symbolic core, the architectural composition gives emphasis in the placement and interconnection between mythological figures as well as the needs and requirements of the edifice. Central idea of the composition concerns the diffusion of adventure in the basic characteristics of the future building, by managing the geometry of the shell and the position of the vessel. This creates two design principles:

A. The selection of an architectural geometry capable of transferring across the surface of the edifice a sense of adventure.

B. The organization of the position and material of the shell which will cover the ship, transforming it into a final destination in the end of a long quest.

The mythological figures selected for the transfer of that idea are those of the labyrinth and “ABATON”. The maze and the “abaton” attempt to construct a bridge between the experience of the monument and the teachings of Greek mythology, letting an educational synergy between myth and architecture to emerge.

GR: Η παρούσα συνθετική πρόταση, υιοθετεί μια μουσειολογική προσέγγιση, η οποία προσεγγίζει το πλοίο όχι μόνο ως έκθεμα, αλλά και ως δομικό συστατικό μιας αφήγησης. Επιλέγοντας τη δημιουργία μιας αρχιτεκτονικής αφήγησης, η οποία θα χρησιμοποιήσει ως συμβολικό πυρήνα της το μύθο της περιπέτειας, η αρχιτεκτονική σύνθεση επιδίδεται στην τοποθέτηση και διασύνδεση οικείων μυθολογικών μορφών στις ανάγκες και απαιτήσεις του αρχιτεκτονήματος. Ως κεντρική ιδέα της πρότασης διαμορφώνεται η διάχυση της περιπέτειας στα βασικά χαρακτηριστικά του αρχιτεκτονήματος μέσα από τη διαχείριση της γεωμετρίας του κελύφους και της θέσης του πλοίου στα όρια της σύνθεσης.

Προκύπτουν έτσι δύο αρχές σχεδιασμού :

- Η επιλογή μιας αρχιτεκτονικής γεωμετρίας ικανής να μεταφέρει σε ολόκληρη την επιφάνεια του αρχιτεκτονήματος την αίσθηση της περιπέτειας.

- Η οργάνωση της θέσης και της υλικής υπόστασης του άμεσου κελύφους του πλοίου με στόχο την ανάδειξή του σε σκοπό και τελικό προορισμό μιας αναζήτησης.   

Οι μυθολογικές μορφές που επιλέγονται αφορούν στις έννοιες του λαβυρίνθου και του «άβατου». Ο λαβύρινθος και το «άβατον» επιχειρούν να δομήσουν μια γέφυρα ανάμεσα στη βιωματική εμπειρία του μνημείου και στα διδάγματα της ελληνικής μυθολογίας, αφήνοντας να αναδυθεί μια εκπαιδευτική συνέργεια ανάμεσα στο μύθο και την αρχιτεκτονική.